Kou, kachel en korte broeken

Babygehuil in een kleine caravan. Natuurlijk is gelijk het hele gezin wakker. Na een nacht met onderbrekingen, want de kleine man was ’s nachts al een paar keer onrustig geweest. Brr, wat is het koud! Ik ga de voortent in om de Zibro kachel aan te doen. Die hebben we hard nodig want het is slechts acht graden. Acht graden en het is eind juni! Is dit nou zomer? Ik ben blij dat we de kachel vlak voor de vakantie hebben aangeschaft, maar ik had me een zomervakantie in Nederland toch wel heel anders voorgesteld.
 
Noortje speelt door de regen noodgedwongen in de voortent en het grondzeil houdt maar net de natte blubbermassa tegen die onder de tent aan het ontstaan is. Sam zit in zijn wippertje te luisteren naar het getik van de regen op het tentdoek. Ik vraag mij af hoe lang we dit vol gaan houden. Mijn humeur daalt in ieder geval met het uur. Tussen de buien door klaart het even op en kunnen we buiten spelen. Noortje vindt de plassen natuurlijk geweldig en kan even haar energie kwijt, maar het is van korte duur. De grijze lucht dwingt ons weer naar binnen. Dit kan niet zo langer. We hakken de knoop door, pakken alles in en rijden naar Frankrijk. Een week later zijn we al weer thuis. Gedesillusioneerd. Rampzalige campings, regen en kou deden ons verlangen naar huis. Kampeergek of niet.
 
Twee jaar later zijn de kinderen wat groter, net als de caravan. We wisten de files dit Paasweekend redelijk te omzeilen en het belooft een mooie, droge opening van het seizoen te worden op de prachtige Veluwe. We gokken het er op en gebruiken alleen de nieuwe zakluifel met zijwandjes. Niet te veel gedoe voor een paar dagen. Het overtreft onze stoutste verwachtingen. Op zaterdagmorgen nog een waterig zonnetje, maar als de kinderen ’s middags in het speeltuintje op het veld aan het ravotten zijn wordt het tijd voor korte broeken en zonnecrème. Het is begin april en dik boven de twintig graden! Lachende mensen, rokende barbecues en een paashaas die zwetend in zijn harige pak de camping over slentert. Noortje verkent op de fiets de autovrije camping samen met haar buurmeisje die een jaar ouder is. Prompt vraagt ze of ze ook zonder zijwieltjes mag en als ik die gedemonteerd heb rijdt ze zonder enige hulp of aarzeling rondjes over het veld. Verbaasd en trots kijken we hoe de twee meiden hun verkenning van het terrein voortzetten.
 
Als we maandagavond vertrekken, informeren we gelijk naar de beschikbaarheid voor Pinksteren. We schrikken een beetje van de prijzen die deze mooie camping kennelijk kan vragen later in het seizoen. We komen hier zeker een keer terug, maar het is een mooie reden om maar eens een leuke boerencamping te zoeken voor het Pinksterweekend. Lang leve de voorpret en lang leve kamperen dicht bij huis!

Ik wens u een zonnig en plezierig kampeerseizoen.